[ Новые сообщения/New messages · Участники/Members · Правила форума/Forum Rules · Поиск/Search · RSS ]
Страница 1 из 11
Forum » RAMMSTEIN OFFICIAL & INTERVIEW » Made in Germany » [TEXT] 2014 04 11 - Interview Till, nrc.nl, Nederlands
[TEXT] 2014 04 11 - Interview Till, nrc.nl, Nederlands
TILLAДата: Среда, 23.03.2016, 19:54 | Сообщение # 1
Группа: Удаленные
Сообщений:
Статус:
http://www.nrcreader.nl/artikel....kanties
Interviewer: Arnon Grunberg

‘Ik schrijf mijn gedichten tijdens mijn vakanties’

Interview Till Lindemann Arnon Grunberg sprak Till Lindemann, de zanger van de Duitse 'Tanzmetal’-band Rammstein, over diens tweede dichtbundel, ‘In stillen Nächten’, naar het Nederlands vertaald door Ilja Leonard Pfeijffer.

Mijn fascinatie voor fascistische esthetiek begon op de middelbare school toen ik fan werd van de Sloveense band Laibach, die in de jaren tachtig een feelgoodnummer van Oostenrijkse band Opus coverde: Life is Life. Deze cover van Laibach maakte duidelijk dat zomerse propaganda voor het alledaagse geluk maar moeilijk te onderscheiden is van nazi-propaganda.

When we all give the power
We all give the best
Every minute in the hour
We don’t think about the rest


zong Laibach. Vele jaren later – in Afghanistan luisterden Nederlandse militairen in hun Bushmaster naar Rammstein voor we de poort uitgingen – herinnerde de stem van Till Lindemann, de zanger van Rammstein, mij aan Laibach. Zwaar, diep en een tikkeltje artificieel, een parodie op het geschreeuwde bevel van de officier, zonder dat het helemaal duidelijk was of de parodie werkelijk een parodie was.

Ik wilde Till Lindemann vooral interviewen omdat ik benieuwd was naar de ironicus Lindemann, want wie de fascistische esthetiek zorgvuldig ironiseerde en zo bruikbaar maakte voor niet-fascistisch gebruik moest wel een ironicus zijn.

Als Lindemann eindelijk in de lobby van Hotel de l’Europe in Amsterdam verschijnt, komt hij nog niet naar ons – zijn Nederlande uitgever, Lindemanns manager en ik – toe. Hij bukt zich en begint te rommelen in iets wat op een reistas lijkt. Hij is in gezelschap van een vrouw.

Voorafgaand aan het interview dien ik een contract te ondertekenen waarmee ik verklaar niet stiekem een biografie van Lindemann voor te bereiden en dat het interview ook alleen in Nederland en België zal verschijnen. De manager schuift het mij vriendelijk toe. Lindemann zelf is nog altijd met iets bezig verderop in de lobby.

Nu en dan maken Lindemanns gedichten zonder muziek een verweesde indruk. Voor de Nederlandse uitgave (In stille nachten, uitgeverij Lebowski) geldt dat hoe goed de vertaling van Ilja Leonard Pfeijffer ook is, zijn poëzie toch het beste in het Duits kan worden gelezen. Neem het gedicht Alles is nat (Alles ist naß). In het origineel luidt de eerste strofe:

Wenn der Fette baden geht
der Keller unter Wasser steht
das Rote und das Tote Meer
Laken nach Geschlechtsverkehr
offene Beine Bier vom Faß
wenn ich weine, Ananas.
In Pfeijffers vertaling is dat geworden:
Wanneer de vetklep baden gaat
de kelder onder water staat
de Waddenzee het IJsselmeer
de lakens na geslachtsverkeer
de benen wijd bier van het vat
en als ik huil het kattengat.


Omwille van het rijm zijn de Rode en de Dode Zee de Waddenzee en het IJsselmeer geworden en is ‘ananas’ veranderd in ‘kattengat’. Dat is jammer. Ook weet ik niet zeker of het woord ‘vetklep’ geheel recht doet aan ‘Fette’. En ik twijfel of ik het Duitse ‘baden’ met het Nederlandse ‘baden’ zou hebben vertaald, want in het Nederlands heeft ‘baden’ toch echt iets archaïsch.

Het woord ‘ananas’ in Alles ist naß was wat mij betreft een klein hoogtepunt. Natuurlijk, bedacht ik met een schok, ook de ananas is vochtig. Na de ananas kan ‘kattengat’ alleen een desillusie zijn.
Hier staat tegenover dat de aforistische gedichten in het Nederlands uitstekend overeind blijven. Neem het gedicht Liefde:

In stille nachten huilt een man
omdat hij zich herinneren kan.


Dat Lindemann moeilijk te vertalen is, maakten Rammsteins teksten eigenlijk al duidelijk. Niet voor niets er is in de Duitse pers over Rammstein beweerd dat de band meer voor de Duitse taal heeft gedaan dan zo ongeveer de volledige hedendaagse Duitstalige poëzie. Vaak wordt er dan verwezen naar concerten in Frankrijk waarbij de Franse jeugd vooral het nummer Du hast in het Duits meebrult. Inderdaad een opmerkelijk wapenfeit, en ook een prachtig nummer.

Du
Du hast
Du hast mich


‘Rammstein doet meer voor de Duitse taal dan de volledige moderne Duitstalige poëzie’

Du hast mich!
Du hast mich gefragt
Du hast mich gefragt!
du hast mich gefragt mich gefragt
und ich hab nichts gesagt.
Willst du, bis der Tod euch scheidet,
Treu ihr sein für alle Tage?
Nein!
Nein!


De manager van Lindemann vertelt dat ze vroeger altijd meereisde met de band, maar dat ze blij is dat ze dat nu niet meer doet. Zo heeft ze meer tijd voor haar kinderen.

Dan komt Lindemann bij ons staan. Hij draagt een muts en een zonnebril die hij allebei op zal houden. De rockster heeft altijd ook iets van een man die altijd en overal een overval op een benzinestation aan het beramen is.

Zoals ik in diverse interviews had gelezen en wat de Nederlandse uitgever voorspelde, blijkt Lindemann in levenden lijve inderdaad de zachtaardigheid zelve.

We gaan in het restaurant zitten, waar Lindemann om een glas champagne vraagt en ik sluit me bij hem aan. Zijn vriendin is volgens hem jonger dan zijn oudste dochter, wat weleens voor komische taferelen zorgt, vertelt hij.

De vriendin, Sophia Thomalla, zit ook aan tafel en glimlacht terwijl Lindemann dit zegt. Zij is geboren in 1989, hij in 1963, het valt mee. Ze is actrice, maar Lindemann zegt dat ze meer een ‘show girl’ is. Lindemanns moeder zou graag willen dat ze serieuzere rollen speelt, maar het gesubsidieerde toneel in Duitsland is volgens Lindemann een slangenkuil en de beginner wordt slecht betaald.

„Over een paar jaar ben ik echt oud en dan verlaat ze me”, zegt Lindemann.

We bestellen allemaal een portie sint-jakobsschelpen. „Is oud worden iets waar je je druk om maakt?”, vraag ik.

„Natuurlijk”, zegt Lindemann. „Ik heb moeite te accepteren dat jonge vrouwen niet meer naar me kijken, of althans minder dan vroeger. Het verval is moeilijk te accepteren, dat is toch normaal?”

„Dat is normaal”, antwoord ik.

Hij drinkt langzaam van zijn champagne. Ik ben al halverwege, maar ik heb dorst.

„Op een gegeven moment kwam een van je kinderen thuis en vroeg: ‘Papa, is het waar dat je in een nazi-band speelt?’ Dat vond je onprettig?”, vraag ik.

„Ja behoorlijk”, zegt Lindemann. „Ik ben het tegenovergestelde van een nazi, ik kom uit de DDR, ik ben links. Maar sommige provocaties gaan in Duitsland te ver. Zoals toen we de filmbeelden van Leni Riefenstahl gebruikten. Jij als Jood kan je veel meer permitteren.”

Ik twijfel even of ik het heel prettig vind dat Lindemann me rechtstreeks aanspreekt op het feit dat ik een Jood ben, maar dan concludeer ik dat hij alles mag. Bovendien sluit ik niet uit dat hij een klein beetje gelijk heeft, misschien kan ik me in Duitsland net iets meer permitteren dan Lindemann.

„Sta je in een traditie van Duitse poëzie?”, vraag ik. „Hölderlin, Heine et cetera?”

„Ben je gek”, zegt Lindemann en hij neemt nog een hapje van de sint- jakobsschelpen. „Ik heb die gedichten op vakantie geschreven. Ik las ze voor aan Sophia, en soms zei ze, dat is Scheisse. Dan ging het gedicht weg. Ik matig me niet aan in een traditie te staan.”

Hij vertelt dat zijn moeder morgen jarig is en dat ze daarom morgenochtend teruggaan naar Duitsland, naar Mecklenburg-Vorpommern, waar Lindemann is opgegroeid en waar zijn moeder nog altijd woont. Hij houdt van het platteland, daarom houdt hij ook van jagen en vissen. Het wordt een verrassingsfeest dat hij voor haar georganiseerd heeft; van over de hele wereld heeft hij mensen laten overvliegen voor zijn moeder.

Lindemann heeft vier kinderen bij vier verschillende vrouwen, met Sophia is hij nu al vijf jaar samen. Uit zijn gedichten spreekt vaak een aan woede grenzende teleurstelling in de liefde. Ik vraag hoe hij het zolang uithoudt met haar.

„Je wordt ouder”, zegt hij. „Je nieuwsgierigheid neemt af.”

Zijn glas champagne is bijna leeg.

„Kijk”, zegt hij, „die provocaties, in het begin kwamen ze voort uit woede. Maar nu provoceren we omdat de mensen dat van ons verwachten.” Hij kijkt weemoedig. De beroepsprovocateur die terugdenkt aan de tijd dat provoceren nog een hobby was.

We nemen hartelijk afscheid, Lindemann drukt me tegen zich aan. De volgende interviewer wacht.

De muziek van Rammstein is beter dan het interview, maar zo hoort het ook.

Later lees ik dat een journalist van De Wereld Draait Door, aangemoedigd door Lindemann, vanaf het balkon van Hotel de l’Europe een blikje bier naar een rondvaartboot heeft geslingerd, een boot die achteraf van De Zonnebloem blijkt te zijn, een stichting die reizen organiseert voor mensen met een beperking.

Was ik er maar bij geweest, dan had ik Lindemann tegen me aangedrukt en tegen hem gezegd: „Till, ik weet hoe het voelt om een beroepsprovocateur te zijn, maar hier houdt de ironie eindelijk op. Dit moeten we niet doen.”
 
Forum » RAMMSTEIN OFFICIAL & INTERVIEW » Made in Germany » [TEXT] 2014 04 11 - Interview Till, nrc.nl, Nederlands
Страница 1 из 11
Поиск: